Συγνώμη μάτια μου ζητώ. Χρόνια Πολλά να ζήσεις, Ποτέ, ΠΟΤΕ μη δυστυχήσεις.

Άρχοντας ανίδεος… ξύλον απελέκητο.

Ποιος είμαι εγώ ο κυνηγός, ο σύζυγος, πατέρας,

της μάνας μου ο καλύτερος και αρχηγός της οικογένειας;

Ποιος είμαι που εργάζομαι, κουράζομαι, να μεγαλώνω τα παιδιά, σπίτι ψωμί να φέρνω;

Ποιος είμαι εγώ στο καφενέ, στο γήπεδο, σε επίσκεψη, στις διακοπές, να δίνω ορμήνιες κι εντολές,

να κάνω όλες τις μαγκιές, να διηγούμαι πως τα καταφέρνω;

Είμαι ο «Χ», ο συγγενής,

ο φίλος, ο γείτονας, είμαι ο άνδρας ο βαρύς,

ο κύριος 'καθώς πρέπει'.

Σαράντα χρόνια στη δουλειά, οκτάωρα επανωτά,

τι κούραση Θεέ μου; Και τώρα στην σύνταξη αδελφέ μου.

Κάθομαι σπίτι και θωρώ και τι να δώ; γιατί είναι όλα Άγια;

γιατί είναι καθώς πρέπει;

κάθε ευχή, μια νέα ευκαιρία

Θερμώς επικαλούμαι Σε
Άχραντε Θεοτόκε,
επιφανού κι επίβλεψε
και δώσε Ευλογία,
κάθε γιατρός που έρχεται
σ' ανθρώπου θεραπεία,
να 'χει το βλέμμα καθαρό,
γρήγορο το μυαλό του,
το χέρι του, να είναι σταθερό
και στου Θεού το Θέλημα,
να κάνει τη δουλεία του.
<>
Εσύ γνωρίζεις Δέσποινα,
ποιόν έχω κατά νου μου,
και όσους περισσότερους,
Θέλεις Εσύ και πρέπει
προς Τον Υιό Σου και Θεό,
πάντοτε να Πρεσβεύεις.
<>
Ανώνυμος ο δούλος Σου
κι Εσύ Είσαι Η Κύρια,
δώσε να είναι κάθε ευχή,
μια νέα ευκαιρία. Αμήν.
<ιόφ>16